الیوم روزی که آسمان لبخند زد (بخش هشتم)غدیر برهان یاری،پایان هر عذر

محبت، اگر فقط در دل بماند، هنوز به نهایت خودش نرسیده است.

محبت واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که انسان حاضر باشد برای محبوب خود کاری انجام دهد، مسئولیتی بپذیرد و قدمی بردارد. این همان نقطه‌ای است که مفهوم «یاری امام» از یک احساس زیبا، به یک وظیفه واقعی تبدیل می‌شود.

اما یاری امام یعنی چه؟

قرار نیست همه یک کار انجام دهند و قرار نیست همه در یک میدان حضور داشته باشند. هر انسان، به اندازه توان، موقعیت و نعمتی که در اختیار دارد، می‌تواند سهمی در جبهه حق داشته باشد.

یکی با دعا یاری می‌کند؛
یکی با مال و امکاناتش؛
یکی با قلم و بیانش؛
یکی با تربیت فرزند، فعالیت فرهنگی و خدمت صادقانه؛
و دیگری با ایستادن پای حقیقت، درست در همان لحظه‌ای که سکوت کردن آسان‌تر است.

پس سؤال اصلی این نیست که:

سؤال این است:

اگر زبان داری، می‌توانی حقیقتی را روشن کنی.
اگر آبرو داری، می‌توانی آن را در مسیر حق به کار بگیری.
اگر مال داری، می‌توانی گرهی باز کنی.
اگر فکر، تخصص یا هنر داری، می‌توانی آن را وارد میدان کنی.
و حتی اگر چیزی جز دلی شکسته نداری، همان دل می‌تواند دست به دعا بلند کند و از یاری بازنایستد.

یاری ولیّ خدا یک حرکت لحظه‌ای و هیجانی نیست؛ نوعی زندگی کردن است. حالتی از وفاداری که انسان را وادار می‌کند هر روز از خودش بپرسد:

و پاسخ این سؤال فقط با فکر کردن کامل نمی‌شود؛ با عمل کامل می‌شود.

این کلیپ یادآوری می‌کند که یاری، فقط احساس خوب نیست؛ تصمیم است، اقدام است و استمرار. منتظر و یاور حقیقی کسی نیست که در نخستین خستگی کنار بکشد یا به خودش بگوید: «از من که کاری برنمی‌آید.»

تا وقتی انسانی توان فکر کردن، گفتن، ساختن، خدمت کردن، دعا کردن یا ایستادن دارد، راهی برای یاری نیز وجود دارد.

شاید کاری که در نگاه خودت کوچک به نظر می‌رسد، آغاز یک تغییر بزرگ باشد.

پس این ویدئو را فقط نبین؛
کمی بعد از آن با خودت خلوت کن و یک سؤال را جدی بپرس:

شاید پاسخ همین سؤال، مسیر تازه‌ای پیش پای تو باز کند.