تنهایی مسلم آغازراه کربلا(2)هجرت خون آغاز راه کربلا

مسلم بن عقیل، تنها سفیرِ امام حسین علیه‌السلام به کوفه نبود؛ او فرستاده‌ای به وسعت تاریخ بود، پرچم‌دارِ نخستین رویاروییِ جبهه‌ی نور و نیرنگ، و پیش‌قراولِ کاروانی که مقصدش کربلا بود. حرکت او، صرفِ یک مأموریت سیاسی نبود؛ طلوعِ حجت بود در افقی که هنوز از غبارِ فتنه تیره نشده بود. مسلم، جلوه‌ای از امامتِ تاریخیِ سیدالشهدا علیه‌السلام بود؛ آینه‌ای از صبر، صدق، و صلابتِ علوی در روزگاری که نفاق، نقابِ وفاداری بر چهره زده بود.

مسلم وارد کوفه شد؛ شهری که در آغاز، با او از درِ بیعت درآمد و دستِ وفاداری فشرد. مردم، نامه نوشتند، قول دادند، دل سپردند؛ و او، با حسنِ ظنّی پاک و ایمانی روشن، خبرِ همراهی آنان را به امام رساند و کوفه را، در نگاه نخست، آماده و مطیع دید. اما این ظاهرِ آرام، آرامش نبود؛ آرایشِ طوفان بود. هنوز گردِ وعده‌ها بر زمین ننشسته بود که چهره‌ی حقیقیِ امویان آشکار شد؛ همانانی که با زبانِ قسم می‌آمدند و با تیغِ ستم می‌تاختند، و با زرِ فریب، دیده‌ها را کور و دل‌ها را اسیر می‌کردند.

با ورود عبیدالله بن زیاد، کوفه در چنبره‌ی خوف و فریب گرفتار شد. آنچه دیروز بیعت بود، امروز به بیداد بدل گشت؛ آنچه پیمان می‌نمود، پیمانه‌ی پیمان‌شکنی شد. امویان، با هیبتِ ساختگیِ خویش، بر شهر سایه انداختند؛ سایه‌ای سنگین، سرد و سیاه. بسیاری از آنان که دیروز در صفِ بیعت بودند، امروز در صفِ انکار ایستادند؛ چرا که برقِ زر، چشمِ بصیرتشان را ربود و هیمنه‌ی ابلیسیِ حکومت، دل‌های لرزانشان را به تسلیم کشاند. حق، در میان این هجومِ تزویر، غریب شد؛ اما بی‌صدا نماند.

شیعیانِ راستین و دوستدارانِ صادقِ امام حسین علیه‌السلام یا به خاکِ شهادت افتادند یا در بندِ زندانِ ستم، و مسلم بن عقیل، آن مردِ وفادار و تنها، پس از نبردی سخت و نابرابر، به دستِ مکر و شمشیر گرفتار آمد و مظلومانه، به شهادت رسید. او رفت، اما رفتنش پایان نبود؛ آغاز بود. آغازِ فصلِ خون، شروعِ خروش، و نخستین صفحه از دفترِ کربلا.

مسلم رفت تا مولایش یاری شود؛ حسین آمد تا حقیقت بماند؛ و ما مانده‌ایم تا با این چراغ راه را گم نکنیم و خود را به مولایمان برسانیم. در روزگاری که صداهای دنیا زیاد شده، در زمانی که حق، گاهی در میان هیاهو گم می‌شود، ما باید روشنایی را بلندتر حمل کنیم؛ با نشر معارف سیدالشهدا، با یاری امام زمان، با ایستادن در کنار حقیقت اگر تنها بمانیم. این راه، ادامه دارد… و هر قدم ما، ادامه‌ی همان قدم‌های مسلم است. برای یاری حضرت مهدی که خدا ظهورش را تعجیل بفرماید