اهل‌سنت خود اعتراف می‌کنند: فاطمه(س) خشمگین، قهرکرده و شبانه دفن شد؛ انکارِ شهادت تا کِی؟
تحلیل تطبیقی گزارش‌های بخاری، طبری، ذهبی و ابن‌حجر درباره‌ی سرنوشت حضرت زهرا(س) بر پایه‌ی منابع معتبر اهل‌سنت
چکیده:
این نوشتار در پی آن است که مظلومیت و شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) را نه بر اساس روایات شیعی، بلکه صرفاً با تکیه بر منابع معتبر و شناخته‌شده‌ی اهل‌سنت بررسی کند.
نویسنده نشان می‌دهد که بر پایه‌ی اعترافات صریح در آثاری چون صحیح بخاری، تاریخ طبری، سیر أعلام النبلاء، الإصابة و دیگر منابع حدیثی و تاریخی اهل‌سنت، می‌توان حداقل چند گزاره‌ی قطعی را اثبات کرد:
نویسنده نشان می‌دهد که بر پایه‌ی اعترافات صریح در آثاری چون صحیح بخاری، تاریخ طبری، سیر أعلام النبلاء، الإصابة و دیگر منابع حدیثی و تاریخی اهل‌سنت، می‌توان حداقل چند گزاره‌ی قطعی را اثبات کرد:
- غضب و قهر حضرت زهرا(س) نسبت به خلیفه‌ی اول؛
- عدم آشتی با او تا پایان عمر؛
- دفن شبانه و مخفی ماندن قبر؛
- تهدید به آتش‌زدن خانه‌ی فاطمه(س)؛
- مرگ زودهنگام در سن کم و فاصله‌ی کوتاه با رحلت پیامبر(ص).
سپس نشان داده می‌شود که جمع این شواهد با فرض «مرگ طبیعی و عادی» سازگار نیست و با معیارهای درون‌مذهبی اهل‌سنت، قرائت شهادت و مظلومیت منطقی‌تر و قابل‌قبول‌تر است.
مقدمه:
مسئله‌ی شهادت یا وفات طبیعی حضرت فاطمه زهرا(س) یکی از حساس‌ترین مباحث در تاریخ صدر اسلام و گفت‌وگوی شیعه و سنی است.
در این اختلاف، معمولاً شیعیان به روایات خاص خود استناد می‌کنند و اهل‌سنت به دلیل تعصب مذهبی، آن روایات را نمی‌پذیرند.
در این اختلاف، معمولاً شیعیان به روایات خاص خود استناد می‌کنند و اهل‌سنت به دلیل تعصب مذهبی، آن روایات را نمی‌پذیرند.
در این مقاله، کاملاً از نقل روایات شیعی صرف نظر می‌شود و ملاک بحث، منابع درجه‌اول و مشهور اهل‌سنت قرار می‌گیرد؛ به‌ویژه:
- صحیح بخاری و شروح آن (فتح الباری، عمدة القاری)
- کتب رجال و تراجم (الإصابة، سیر أعلام النبلاء، الثقات…)
- کتب تاریخ (تاریخ طبری، أنساب الأشراف، مروج الذهب…)
- و برخی آثار کلامی–تاریخی سنی یا سنی‌مآب (شرح نهج‌البلاغة ابن أبی‌الحدید، الوافی بالوفیات، لسان المیزان و…)
هدف این است که از درونِ منابع اهل‌سنت این نتایج را به‌دست آوریم:
- فاطمه(س) مظلوم واقع شد و از وضع موجود راضی نبود؛
- بر خلیفه‌ی وقت غضبناک شد و با او قهر کرد؛
- تا آخر عمر با او سخن نگفت؛
- دفن او شبانه و بدون اطلاع خلیفه صورت گرفت؛
- قبر او تا امروز مخفی مانده است.
سپس خواهیم دید که این مجموعه، با توجه به احادیثی مانند «من أغضبها أغضبني» و «إن الله يغضب لغضب فاطمة» با فرض «مرگ طبیعی و عادی» چگونه در تعارض قرار می‌گیرد.
۱. غضب و هجر حضرت زهرا(س) نسبت به ابوبکر در صحیح بخاری
۱–۱. نصّ صریح بخاری
در صحیح بخاری، کتاب الخمس، حدیث ۳۰۹۳ آمده است:
«فَغَضِبَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ فَهَجَرَتْ أَبَا بَكْرٍ، فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ»
ترجمه:
«فاطمه دختر پیامبر بر ابوبکر غضب کرد، او را ترک گفت و تا وفاتش با او سخن نگفت.»
«فاطمه دختر پیامبر بر ابوبکر غضب کرد، او را ترک گفت و تا وفاتش با او سخن نگفت.»
این روایت در معتبرترین کتاب حدیثی اهل‌سنت بعد از قرآن آمده است؛ کتابی که خودِ علمای اهل‌سنت، انکار صحت آن را به‌منزله‌ی تزلزل در اصل دین می‌دانند.
۱–۲. تأیید و شرح در منابع دیگر اهل‌سنت
همین مضمون در مواضع دیگر صحیح بخاری (در باب‌های خمس، فرائض، مغازی) به‌نحو مشابهی تکرار شده است. شارحان بزرگ بخاری چون:
- بدرالدین عینی در عمدة القاری
- ابن‌حجر عسقلانی در فتح الباری
این حدیث را به‌تفصیل شرح کرده‌اند؛
هیچ‌یک اصل غضب و قهر فاطمه(س) را انکار نکرده‌اند، صرفاً کوشیده‌اند آن را توجیه یا تأویل کنند.
هیچ‌یک اصل غضب و قهر فاطمه(س) را انکار نکرده‌اند، صرفاً کوشیده‌اند آن را توجیه یا تأویل کنند.
علاوه بر بخاری، در برخی منابع دیگر اهل‌سنت (مانند مسند احمد و سنن نسائی) داستان مطالبه‌ی فدک و اختلاف میان فاطمه(س) و خلیفه اول با تفصیل بیشتری گزارش شده است که نشان‌دهنده‌ی یک نزاع و شکاف جدی است، نه یک اختلاف ساده‌ی فقهی.
۱–۳. پیوند با حدیث «من أغضبها فقد أغضبني»
در صحیح بخاری، حدیث ۳۷۱۴ از پیامبر(ص) نقل شده است:
«فاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّي، مَنْ أَغْضَبَهَا فَقَدْ أَغْضَبَنِي»
«فاطمه پاره‌ی تن من است؛ هرکس او را به غضب آورد، مرا به غضب آورده است.»
ترکیب دو گزاره‌ی قطعیِ بخاری:
- فاطمه(س) بر ابوبکر غضب کرد و تا وفات با او سخن نگفت.
- هرکس فاطمه را به غضب آورد، پیامبر را به غضب آورده است؛
این نتیجه را اجتناب‌ناپذیر می‌سازد که:
بر اساس معیار درون‌مذهبی اهل‌سنت، شخصی که مورد غضب فاطمه(س) است، مورد غضب رسول خدا(ص) نیز هست.
۲. دفن شبانه و مخفی بودن قبر
۲–۱. تصریح صحیح بخاری
در صحیح بخاری، حدیث ۱۳۴۱ آمده است:
«فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ دَفَنَهَا عَلِيٌّ لَيْلاً، وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ»
ترجمه:
«وقتی فاطمه از دنیا رفت، علی او را شبانه دفن کرد و ابوبکر را از دفن او باخبر نساخت.»
«وقتی فاطمه از دنیا رفت، علی او را شبانه دفن کرد و ابوبکر را از دفن او باخبر نساخت.»
این عبارت، سه نکته‌ی کلیدی دارد:
- دفن در شب؛
- متولی اصلی دفن: علی(ع)؛
- بی‌خبر گذاشتن خلیفه‌ی وقت از بزرگ‌ترین بانوی مسلمانان.
۲–۲. تأیید در دیگر منابع سنی
شارحان بخاری، مانند ابن‌حجر در فتح الباری، با نقل روایات دیگری از طبقات ابن سعد، این نکته را می‌افزایند که:
- دفن شبانه و عدم اطلاع‌دادن به خلیفه، به وصیت خودِ حضرت زهرا(س) صورت گرفت.
برخی دیگر از محدثان و مورخان، از جمله ابن حِبّان در الثقات، گزارش کرده‌اند که:
- فاطمه(س) بعد از پدر، مدتی کوتاه زنده ماند؛
- علی(ع) بر پیکر او نماز خواند؛
- او را شبانه دفن کرد؛
- و کسی را برای حضور در تشییع او خبر نکرد.
در برخی نقل‌ها از عایشه نیز آمده است که علی(ع) ابوبکر را در جریان تشییع و دفن قرار نداد.
۲–۳. پرسش‌های تاریخی
اگر:
- رابطه‌ی میان فاطمه(س) و خلیفه‌ی وقت، عادی و بدون تنش بود؛
- و اگر نه ظلمی رخ داده بود و نه نزاعی جدی؛
آنگاه این پرسش مطرح می‌شود:
- چرا دختر پیامبر(ص) وصیت می‌کند که خلیفه در تشییع او حاضر نشود؟
- چرا دفن او شبانه و دور از انظار عمومی انجام می‌گیرد؟
- چرا قبر او تا امروز مخفی است؟
در منطق تاریخ و عرف اجتماعی آن زمان، مخفی‌کردن قبرِ تنها دختر پیامبر، یک اعتراض خاموش و نماد دائمیِ نارضایتی است.
۳. مرگ زودهنگام و فاصله‌ی کوتاه با رحلت پیامبر(ص)
۳–۱. اجماع تاریخی اهل‌سنت بر فاصله‌ی کوتاه
بیشتر مورخان و رجالیان اهل‌سنت – همچون:
- ابن‌حجر عسقلانی در الإصابة فی تمییز الصحابة
- شمس‌الدین ذهبی در سیر أعلام النبلاء
- و دیگران –
گزارش کرده‌اند که حضرت زهرا(س):
- بین ۷۵ تا ۹۵ روز، یا حداکثر تا حدود پنج–شش ماه پس از رحلت پیامبر(ص) زنده بود؛
- و در سنین حدود ۱۸ تا اوایل دهه‌ی بیست عمر، از دنیا رفت.
این داده‌ها در فتاوا و نوشته‌های معاصر اهل‌سنت نیز تکرار می‌شود؛
اگرچه آنان وفات را «طبیعی» معرفی می‌کنند، ولی:
اگرچه آنان وفات را «طبیعی» معرفی می‌کنند، ولی:
- اصلِ فاصله‌ی کوتاه
- و سن پایین در زمان وفات
را انکار نمی‌کنند.
۳–۲. فقدان گزارش روشن از بیماری مشخص
در متون تاریخیِ اهل‌سنت، معمولاً با تعابیری کلی مانند:
- «مَرِضَت» (بیمار شد)
- «وَهَنَت» (ناتوان و فرسوده شد)
از وضعیت جسمی فاطمه(س) پس از رحلت پیامبر(ص) یاد شده است؛
اما هیچ‌یک، علت طبی و مشخصی برای بیماری ذکر نمی‌کنند.
اما هیچ‌یک، علت طبی و مشخصی برای بیماری ذکر نمی‌کنند.
در عرف پزشکی و عقلی، مرگ ناگهانی یک زن جوان، آن هم در مدت کوتاهی پس از فشارهای سیاسی و روحی شدید، نمی‌تواند به‌سادگی «مرگ طبیعی» قلمداد شود؛ به‌خصوص وقتی که:
- با غضب شدید، قهر، دفن شبانه و مخفی ماندن قبر همراه شده باشد.
۴. تهدید به آتش‌زدن خانه‌ی فاطمه(س)
۴–۱. گزارش طبری و عقدالفرید
در تاریخ طبری، در ماجرای بیعت و مخالفت گروهی از مهاجرین و انصار، روایتی آمده است که عمر بن خطاب به خانه‌ی علی(ع) آمد و گفت:
«والله لأحرِقنّ عليكم أو لتخرجنّ إلى البيعة»
«به خدا سوگند، یا برای بیعت بیرون می‌آیید، یا خانه را بر شما به آتش می‌کشم.»
در العقد الفرید اثر ابن عبد ربّه اندلسی نیز، ضمن گزارش حوادث سقیفه، تهدید عمر به سوزاندن خانه و جمله‌ای با این مضمون آمده است که وقتی به او گفتند «در این خانه، فاطمه است»، پاسخ داد:
«وإنْ كانت فاطمة»
«حتی اگر فاطمه باشد (باز هم می‌سوزانم).»
۴–۲. تأیید در برخی منابع دیگر سنی
در آثار دیگر تاریخی اهل‌سنت، مانند:
- أنساب الأشراف بلاذری
- و نیز در نقل قول‌هایی که صفدی در الوافی بالوفیات و شهرستانی در الملل والنحل از نَظّام معتزلی آورده‌اند،
به هجوم به خانه‌ی فاطمه(س)، تهدید به آتش، و حتی ضرب و آزار اشاره شده است؛
گرچه برخی از محدّثان متأخر اهل‌سنت در صدد تضعیف یا انکار این نقل‌ها برآمده‌اند، اصلِ وجود چنین روایاتی در میراث مکتوب سنی، انکارشدنی نیست.
گرچه برخی از محدّثان متأخر اهل‌سنت در صدد تضعیف یا انکار این نقل‌ها برآمده‌اند، اصلِ وجود چنین روایاتی در میراث مکتوب سنی، انکارشدنی نیست.
۴–۳. دلالت این تهدید
خانه‌ای که مسلمانان آن را «بیت فاطمه» و «خانه‌ی وحی» می‌دانستند،
و در آن:
و در آن:
- علی(ع)، فاطمه(س)
- و حسنین(ع)
سکونت داشتند، هدف تهدید به آتش قرار می‌گیرد.
چنین تهدیدی – حتی اگر به‌فرض، عملی هم نشده باشد – نشان‌دهنده‌ی شدت تنش سیاسی و شکاف میان اهل‌بیت(ع) و حاکمیت وقت است و زمینه‌ساز حوادث بعدی تلقی می‌شود.
چنین تهدیدی – حتی اگر به‌فرض، عملی هم نشده باشد – نشان‌دهنده‌ی شدت تنش سیاسی و شکاف میان اهل‌بیت(ع) و حاکمیت وقت است و زمینه‌ساز حوادث بعدی تلقی می‌شود.
۵. تصریح به مظلومیت فاطمه(س) در آثار اهل‌سنت
در کنار منابع حدیثی و تاریخی کلاسیک، شماری از اندیشمندان و مورخانِ سنی نیز به مظلومیت حضرت زهرا(س) و تأثیر مستقیم حوادث پس از سقیفه بر وفات او اشاره کرده‌اند؛ از جمله:
- جلال‌الدین سیوطی در برخی آثار تاریخی–حدیثی خود؛
- ابن‌ابی‌الحدید معتزلی در شرح نهج‌البلاغة، که با استناد به مورخان بزرگ سنی (طبری، بلاذری، واقدی و…) از هجوم به خانه، تهدید به حرق و آزار فاطمه(س) سخن می‌گوید؛
- مسعودی در مروج الذهب، که از فشارهای سیاسی بر علی(ع) و اندوه شدید فاطمه(س) یاد می‌کند؛
- صفدی در الوافی بالوفیات، که در ترجمه‌ی نَظّام، به ضرب شکم فاطمه(س) و سقط محسن اشاره می‌کند؛
- ابن‌حجر عسقلانی در لسان المیزان، که به نقل روایاتی درباره‌ی «تفحّص بیت فاطمة» و اظهار ندامت ابوبکر اشاره کرده، هرچند درباره‌ی سند آن‌ها بحث رجالی می‌کند.
این مجموعه، فضا را برای ادعای «مظلومیت و مرگ تحت فشار حوادث سیاسی و اجتماعی» به‌طور جدی تقویت می‌کند.
۶. حدیث «رضای فاطمه، رضای خداست؛ غضب فاطمه، غضب خداست»
۶–۱. نقل در مستدرک حاکم و دیگر منابع
حاکم نیشابوری در المستدرک على الصحيحين، حدیثی با این مضمون نقل می‌کند:
«إنَّ اللهَ لَيَغْضَبُ لِغَضَبِ فاطِمَةَ، ويَرضى لِرِضاها»
«همانا خداوند به‌خاطر غضب فاطمه به غضب می‌آید و به‌خاطر رضای او راضی می‌شود.»
این مضمون در منابع دیگری چون:
- كنز العمال اثر متّقی هندی
- و المعجم الكبير طبرانی
نیز گزارش شده است.
بخشی از محدّثان اهل‌سنت، از حیث سندی، درباره‌ی این حدیث بحث کرده و آن را ضعیف دانسته‌اند؛ اما نکته‌ی مهم آن است که:
بخشی از محدّثان اهل‌سنت، از حیث سندی، درباره‌ی این حدیث بحث کرده و آن را ضعیف دانسته‌اند؛ اما نکته‌ی مهم آن است که:
۶–۲. هم‌محتوا با حدیث صحیح بخاری و مسلم
حدیثی که در صحیح بخاری و صحیح مسلم با سند صحیح آمده و همه‌ی اهل‌سنت آن را می‌پذیرند، این است:
«فاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّي، مَنْ أَغْضَبَهَا فَقَدْ أَغْضَبَنِي»
این حدیث، از نظر معنا، در حقیقت همان مضمون را می‌رساند:
- غضب فاطمه(س) معیار غضب رسول خدا(ص) است؛
- و با توجه به جایگاه رسول خدا(ص) نزد خداوند، رضای پیامبر(ص) و غضب او، عین رضای الهی و غضب الهی شمرده می‌شود.
بنابراین، از درون خودِ منابع صحیح اهل‌سنت می‌توان این قاعده را استنباط کرد که:
غضب فاطمه(س) = غضب پیامبر(ص) = غضب خداوند
حال اگر طبق اعتراف بخاری، فاطمه(س) بر ابوبکر غضبناک شد و تا پایان عمر با او سخن نگفت، پرسش این است:
- آیا کسی که مورد غضب خدا و رسول است، می‌تواند در عین حال «محق و بی‌گناه» باشد؟
این پرسشی است که باید در چارچوب الهیات اهل‌سنت به آن پاسخ داده شو
نتیجه
بر اساس آن‌چه گذشت، و صرفاً با تکیه بر منابع معتبر اهل‌سنت، بدون استفاده از روایات شیعی یا اخبار ضعیف، می‌توان گزاره‌های زیر را به‌صورت درون‌مذهبی اثبات کرد:
- حضرت فاطمه زهرا(س) در ماجرای فدک و پس از آن، بر خلیفه‌ی اول غضبناک شد و تا پایان عمر با او سخن نگفت (صحیح بخاری و شروح آن).
- پیکر ایشان شبانه و به وصیت خودِ او، توسط علی(ع) دفن شد و خلیفه‌ی وقت از تشییع او آگاه نگردید؛ قبر او نیز تا امروز مخفی است.
- حضرت زهرا(س) در سنین جوانی، در فاصله‌ی بسیار کوتاه (حدود سه تا شش ماه) پس از رحلت پیامبر(ص) از دنیا رفت، بدون آن‌که گزارش روشنی از بیماری طبیعیِ طولانی و مشخص در دست باشد.
- در منابع تاریخی سنی، تهدید به آتش‌زدن خانه‌ی فاطمه(س) و حتی گزارش‌هایی از هجوم و آزار، نقل شده است؛ هرچند برخی متأخران در صدد تضعیف آن‌ها برآمده‌اند.
- شماری از مورخان و متکلمان سنی‌مآب، به صراحت از مظلومیت حضرت زهرا(س) و تأثیر مستقیم فشارهای سیاسی و حوادث پس از سقیفه بر وفات او سخن گفته‌اند.
- در متون حدیثی اهل‌سنت، غضب فاطمه(س) هم‌سنگ غضب پیامبر(ص) و در نتیجه، غضب الهی محسوب شده است.
اکنون، کنار هم گذاشتن این داده‌ها، این سؤال محوری را پیش می‌کشد:
- آیا می‌توان مرگ چنین شخصیتی را – با آن‌همه نشانه‌ی غضب، قهر، تهدید، دفن شبانه و مخفی‌بودن قبر – یک «مرگ طبیعی و عادی» دانست؟
یا آن‌که قرائت شهادت در اوج مظلومیت، با این حجم از شواهد درون‌مذهبی، معقول‌تر و منصفانه‌تر است؟
پاسخ به این پرسش، اگر با قطع تعصب و تنها با تکیه بر معیارهای درونیِ خودِ اهل‌سنت داده شود، راه را برای فهمی عمیق‌تر از تاریخ صدر اسلام و جایگاه اهل‌بیت(ع) هموار خواهد کرد.
بخش ویژه: نسخه‌ی مناظره‌ای (چهار سؤال کوبنده)
در مناظره‌ها، می‌توان تمام مباحث بالا را در چند سؤال خلاصه کرد. این بخش را می‌توان در سایت به‌صورت باکس یا کادر تأکیدی نمایش داد:
نسخه دوخطی مناظره‌ای بر اساس منابع اهل‌سنت
۱. اگر حضرت زهرا(س) شهید نشده و هیچ ظلمی بر او نرفته، چرا قبرش تا امروز مخفی است و کسی مکان دقیق آن را نمی‌داند؟
۲. اگر رابطه‌ی او با خلیفه عادی و بدون نزاع بود، چرا در صحیح بخاری آمده است که بر ابوبکر غضب کرد و تا مرگ با او سخن نگفت؟
۳. اگر مرگ او طبیعی بود، چرا در سنین جوانی و تنها سه تا شش ماه پس از رحلت پیامبر(ص) از دنیا رفت، در حالی‌که هیچ گزارش روشنی از یک بیماری طولانی و طبیعی در منابع اهل‌سنت وجود ندارد؟
۴. اگر همه‌چیز عادی بود، چرا او وصیت کرد شبانه دفن شود، خلیفه در تشییعش حاضر نباشد و قبرش پنهان بماند؟
اگر پاسخی روشن و مستند برای این پرسش‌ها وجود نداشته باشد،
خواننده‌ی منصف ناچار است بپذیرد که:
اجر رسالت ضایع شد، و دختر پیامبر(ص) در اوج مظلومیت از دنیا رفت؛ نه با مرگی ساده و طبیعی، بلکه با حقیقتی به نام شهادت.
مقالات مشابه
۲۶ فروردین ۱۴۰۴
تشیید المطاعن: تحلیل علمی رد ادعای مشروعیت خلفای نخستین(۶)(افترای خلافت)
ابوبکراجماعاهل‌سنت
۲۶ مرداد ۱۴۰۵
الیوم روزی که آسمان لبخند زد(بخش سوم) پیشوایی سوسمار،هویت منکران غدیری
منکران غدیریحامد صارمنبأالعظیم
۲۶ مرداد ۱۴۰۵
الیوم روزی که آسمان لبخند زد(بخش دوم)الیوم :عزت دین ،عظمت ایمان،هویت جاودان
حامد صارمغدیرنبأالعظیم
دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.