زیارت حضرت معصومه «بهانه» بهشت نیست، بلکه «بهای» بهشت است

هر انسانی که پا بر این کرهٔ خاکی می‌نهد، روزهای تلخ و شیرین را تجربه می‌کند؛ اما مرد و زن، پیر و جوان، مؤمن و منافق، مسلمان و کافر، روزی بسیار سخت را تجربه خواهند کرد؛ روزی که حتی بزرگان نیز از آن اظهار خوف و ترس می‌کنند و به خاطر آن از خداوند امان می‌خواهند؛ چرا که در آن روز مال و کثرت فرزندان انسان را سودی نمی‌بخشد، مگر کسی که صاحب قلب سلیم باشد. روزی که از شدت هول و هراس، هر شخصی از برادر، مادر، پدر و فرزندانش می‌گریزد و مجرم و گناهکار آرزو می‌کند پدر و مادر، فرزندان، تمام قبیله و انسان‌ها را فدا کند تا لحظه‌ای از عذاب خدا برهد، پاسخ می‌آید: «کَلّا إِنَّها لَظىٰ * نَزّاعَةً لِلشَّوىٰ»؛ هرگز نجات نخواهد یافت؛ آتش دوزخ بر او شعله‌ور است تا سر و صورت و اندامش کاملاً بسوزد.

در آن روز که عذرخواهی ظالم برای او سودی ندارد، بهشت بر زائران کریمهٔ اهل‌بیت، فاطمه معصومه، واجب است (بحار، ج ۹۹، ص ۲۶۵). در آن روز که ظالم از پشیمانی و حسرت انگشتان خود را به دندان می‌گیرد و می‌گوید: ای کاش من با رسول خدا راه طاعت پیش می‌گرفتم، تمام شیعیان با شفاعت آن بانوی مکرمه، که دختر و خواهر ولیّ خداست، وارد بهشت می‌شوند. و در روزی که خورشید و ستارگان خاموش می‌شوند و آسمان و زمین به هم می‌ریزد و «وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ» پدید می‌آید، دو در از درهای بهشت از حرم آن عالمهٔ محدثه بر روی شیعیان باز می‌شود.

آن خدای بزرگ و مقتدری که اراده‌اش بر این قرار گرفته است که بهشت را به بها دهد، چه شده است که این بار بهشت را به بهانهٔ زیارت او واجب کرده است؟ شاید اشتباه می‌کنیم؛ زیارت او «بهانه» بهشت نیست، بلکه «بهای» بهشت است.

اگر هنگام زیارت او، دقتی از زائر و عنایتی از آن کریمه باشد، آن هنگام که به او خطاب می‌کنی: «یا فاطمه اشفعی لی فی الجنة»، خواهی یافت که ظرف شفاعت او در بهشت است؛ با شفاعت او به مقامات و درجات بالاتر پر می‌کشی و کرامت او منحصر به نجات محبان گناهکار از دوزخ نیست. چرا چنین نباشد که «لها عندالله شأن من الشأن»؛ نزد خدا برای او شأن و مرتبه‌ای بس عظیم است. او کریمه است و از خاندان کریمان؛ و پدران طاهرینش همگی «کریم من أولاد الکرام» هستند.

هرچند ایشان از خاندان کرم هستند، برای دریافت فیض از محضر قدسی ایشان باید استعداد و زمینه‌ای باشد. شاید از این جهت است که بهشت برای زائران، مقید به شناخت و معرفت، واجب شده است؛ گویی برای اهل‌بیت(ع) چیزی منفورتر از تاریکی جهل نیست. ازاین‌رو تمام اعمال شیعیان بر اساس معرفت ارزش‌گذاری می‌شود.

گذشتن از پل صراط، که از شمشیر تیزتر و از مو باریک‌تر است و هزار سال صعود و بالا رفتن و هزار سال هبوط و پایین آمدن دارد، تنها با معرفت عترت ممکن است. حقیقتاً معرفت و آگاهی در ذات شیعه است؛ چنان‌که از نشانه‌های محب اهل‌بیت، حریص بودن بر اخذ علم از عترت طاهره است و کسانی که در مدرسهٔ اهل‌بیت مشغول یادگیری نیستند، غُثاء ـ خار و خاشاک ـ نامیده شده‌اند. زیارت حضرت فاطمه معصومه نیز باید همراه با معرفت به حق آن بزرگوار باشد.

اهل‌بیت که خود حرم‌الله‌الأکبر هستند، قم و مزار آن حضرت را حرم خود دانسته‌اند. امام رضا(ع)، که امام معصوم است و کسی را نمی‌توان با معصوم قیاس کرد، می‌فرماید: هر کس او را زیارت کند، مانند کسی است که مرا زیارت کرده است.

امام هفتم، موسی بن جعفر(ع)، در حق ایشان سه بار فرمودند: «فداها أبوها». هنگامی که فاطمه معصومه در سن هشت‌سالگی بودند، پرسش‌های علمی گروهی از شیعیان را کتبی پاسخ گفتند.

او مانند مادرش فاطمه زهرا(س)، از حریم ولایت با علم و سفر خویش دفاع کرد و در فضای خفقان عباسیان، روایاتی را در دفاع از حق غصب‌شدهٔ اهل‌بیت نقل فرموده است.

او که شفیعهٔ روز جزاست و تمام امت جدش رسول‌الله(ص) محتاج شفاعت او هستند، زیارتش هم‌سنگ زیارت امام رضا(ع) و بهای بهشت است. او نیز مانند صدیقهٔ کبری، در بهار جوانی و در ۲۷سالگی، در حالی که برای دفاع از امام زمان خویش به سوی ایران و طوس سفر کرده بود، دنیا را ترک کرد و در ۱۷ روز آخر عمر شریفش به عبادت مشغول بود. عبادتگاه ایشان امروز در شهر قم یکی از زیارتگاه‌هاست و مردم قم آن را بیت‌النور می‌شناسند.

از هر جهت که به او نگاه می‌کنیم، شباهت بسیاری به مادر بزرگوارش حضرت فاطمه(س) دارد؛ فاطمه‌ای که «فُطِمَ شیعتُها عن معرفتها» و شیعیانش از شناخت او بازماندند. پس اگر بگوییم ما نیز از شناخت حقیقی حضرت فاطمه معصومه بازمانده‌ایم، حقیقت را گفته‌ایم؛ چرا که او شبیه‌ترین شخص به حضرت زهراست و حرمش تسلی‌دهندهٔ شیعیان حضرت زهراست؛ شیعیانی که در مدینه، به علت ظلم غاصبان، نتوانسته‌اند قبر او را پیدا کنند.