سخنران :حامد صارم
الیوم روزی که آسمان لبخند زد(بخش سوم)
پشوایی سوسمار ، هویت منکران غدیری
۱. زنگار جهل و زوال جان
محشر، میدانِ بیرحمِ پردهدری و رسوایی است؛ «يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ». روزی که هر جانِ خستهای به نامِ مقتدایش خوانده میشود. وای بر آنان که در زلالِ غدیر، خورشیدِ جهانتابِ علی (ع) را ندیدند و در قعرِ تاریکی، از سرِ کفر و تمسخر، سوسماری را پیشوای خود خواندند! بانگِ هشدارِ پیامبر (ص) هنوز در گوشِ تاریخ میپیچد که: «بترسید از روزی که با سوسمار محشور شوید!» غدیر، تنها یک برکه نیست؛ تیغِ بُرّانِ جداییِ نور از نار است و میزانِ حقی که در آن، عیارِ اقتدا به ولایت یا سقوط در مردابِ هلاکت سنجیده میشود. بیدار شویم، پیش از آنکه با پیشوایانِ تباهی به دوزخ کشانده شویم!
۲. حماسهی کلام و مرثیهی خون
صدایی که در این قسمت از «آیات غدیری» میشنوید، کلامی است که در میانهی باروت و آتشِ «جنگ دوازدهروزه» بر زبان جاری شد؛ کلامی که با وجودِ طنینِ حماسیاش، تنها قطرهای ناچیز و بضاعتی اندک در برابرِ اقیانوسِ بیکران و عظمتِ غدیر است و با دستانی خالی و دلی شرمسار، سرِ تواضع، بندگی و فروتنی به آستانِ ولایت میساید. اما روحِ این کلمات، به همتِ بانویی بیگناه و آسمانی — شهیده حدیثه موسیزاده — به تصویر کشیده شد؛ هنرمندی که خود، ذوبِ در ولایت بود. این بانوی تدوینگر، در خونبارهی «جنگ رمضان» غرق در خونِ خویش شد و به آسمان پر کشید. دستانِ پرمهرِ او که روزی آیاتِ غدیر را با عشق به هم پیوند میزد، اینک از کار افتاده است تا نامش در دفترِ فداییانِ حیدر کرار ثبت شود. او رفت، اما خونِ پاکش، امضای قبولیِ این خدمتِ ناچیز در پیشگاهِ امیرالمؤمنین (ع) گردید.
۳. رسالتِ بیداری؛ در امتدادِ نور
*اکنون، آنچه پیش روی شماست، تنها یک ویدیو نیست؛ فریادِ تپندهی یک رسالت است. بیایید در این روزگارِ پرآشوب، در برابرِ عظمتِ بیبدیلِ غدیر سر تعظیم فرود آوریم و رشتهی جانمان را به این لنگرگاهِ امن گره بزنیم. به یاد آوریم که مظلومیتِ سیدالشهدا (ع) و یارانش در کربلا، ریشه در فراموشیِ همین پیامِ روشن داشت. این اثر را با چشمِ دل ببینید، با بغضِ گلوگیرِ عاشورا عجین کنید و در نشرِ حق، همنفسِ کاروانِ نور باشید. نگذاریم صدای حقیقت در هیاهوی ممتدِ باطل گم شود. برخیزید! امروز، رسانهی بیباکِ ولایت بودن، کم از جهاد نیست؛ برخیزید تا در آن روزِ موعود، نه با پیشوایانِ تاریکی، که زیرِ سایهی پرچمِ سبزِ غدیر و در آغوشِ امنِ ولایتِ مرتضی (ع) خوانده شویم.
